Hayır, Büyükerşen’den söz etmiyorum. O devir kapandı, onun aynası kırılıp dağıldı, geriye birbirini tutmayan açıklamalar, nerede duracağına bir türlü karar veremeyen bir “Yılmaz Hoca” kaldı.

Meğer daha büyük bir dev aynası varmış, meğer kendini Büyükerşen’den bile büyük gören bir belediye başkanımız varmış. Ahmet Ataç “En büyük benim” demekteymiş.

Tepebaşı’nda skandal patlamış, belediyeye operasyon yapılmış, Ataç’ın umrunda mı? En yakınındaki bürokratlar tutuklanmış, onlarca çalışan içeride ama Ataç’ın ne kabahati var canım, o dışarıda ya, gerisi tufan.

Tepebaşı’nın Eskişehir’deki en zayıf halka olduğunu hayli zaman önce söyledim. Operasyon bağıra bağıra geliyor diye uyardım. Geldi. Operasyonun kendisi sürpriz değildi. Asıl sürpriz, böylesine geliyorum diyen meteorun büyüklüğü oldu, çarpmanın şiddeti oldu. Olan biten karşısında bir belediye başkanının körleşmesi ve sağırlaşması oldu.

Bugün geldiğimiz aşamada Tepebaşı’ndaki kriz, operasyon ve sonrasındaki adli süreç değildir. Asıl kriz, koltuğunu terk etmek bilmeyen bir zihniyetin bizzat kendisidir.

Es TV ekranında Ataç’ın, PİAR anketinden çıkan yüzde 60 oranına bakarak sarf ettiği sözler, Tepebaşı yönetimindeki durumun vahametini gözler önüne sermeye yetiyor. Ben biliyordum oyumun bu oranda olduğunu, diyor Ataç, Büyükşehir belediye başkanı olsaydım yine bu oran çıkardı, ama orada işte birtakım şeyler oldu falan…

Bu bir dev aynasıdır. Dev aynasındaki suretine bakarak konuşan bir belediye başkanı var Tepebaşı’nda.

Siyasetçiler, koltukta uzun süre oturduklarında, bir yerden sonra başarıyı örgütten, şartlardan, partisinin rüzgârından koparıp kerameti kendinde aramaya başlıyorlar. Uzun süre aynı makamda kalmanın yarattığı kronik bir hastalık âdeta bu. O bastırılmış ego, koltuğun konforu artınca, bulduğu ilk çatlaktan sızıp üstümüze boca ediyor kendini.

Bir belediye başkanının, parti iradesini ve kent dinamiklerini hiçe sayarak, büyükşehir belediye başkanı olsaydım yine yüzde altmış çıkardı demesi, parti muhitinin duymazdan geldiği siyasi bir gaf olmanın da ötesinde, gerçeklikle tüm bağların koptuğunun açık göstergesidir.

İktidar olmak meşrudur ama o iktidarı yıkılmaz sanmak büyük gaflettir. İktidar hem güçlü kılar hem de çürütür, hem güzel işler yaptırır hem de yozlaştırır.  Koltukta oturanı kuşatanların alkışları, icrada sorumsuzluklar ve denetimsizlik, sütte leke olur bizde olmaz demeler… Sonunda bir göktaşı bağıra bağıra gelir ve ofisin en kudretli odalarına çarpar.

En yakınınızdaki isimler tutuklanacak ama siz oyum yüzde 60 diye kendinizle gurur duyacaksınız. Pes! Bu bir halüsinasyon. Ego patlaması. Olan bitenden kendini de sorumlu saymayacak kadar körleşen bir ben-merkezlilik hâli. Bu egonun ilk kırılmada “benden sonrası tufan” deme ihtimali hiç de az değil.

2024 seçiminde Büyükerşen krizini bizzat kendisi, Yılmaz Hoca çözmüştü. Bir sonraki yerel seçimde Ataç koltukta ısrar ederse, kuvvetle muhtemeldir ki, partisi buna hayır diyecektir. Alın size bir meteor daha, bir kriz daha.

Büyükerşen kendi yerine Ayşe Ünlüce’yi işaret ederek kendi krizini kendi çözdü. Peki, Ahmet Ataç böyle bir durumda ne yapar? Var mıdır işaret edeceği biri? En katı isim olarak bildiğimiz Büyükerşen’de bulduğumuz esneklik kırıntısını, kriz çözme aklını Ataç’ta bulabilecek miyiz? Dahası, diyelim ki gördük, birini işaret etti, biz o isme güvenecek miyiz peki, bunca olaydan sonra?

Sanmıyorum. Ataç’ta ne o siyasi esneklik ne de o tükenişi göğüsleyecek bir basiret görünüyor. Bu durumda en büyük sorumluluk parti örgütüne düşüyor. Sandıktan birinci parti çıkacağız, çıkamazsak istifa ederim diyen il yönetimi bu halüsinasyona seyirci kalmamalı. Bizim belediyemizdir, ne yapsa yeridir, ne eylerse güzel eyler, ne söylerse doğru söyler demeyi bırakmalıdır.

YENİ Parti, kendisini Tepebaşı’nda bekleyen krizin farkına varmaldıır. Yoksa enkazın altında kalır. Rakip bulamıyoruz diyen AKP’ye koltuğu altın tepside kendi eliyle teslim eder.

Siyaset, Tepebaşı’ndaki bu gerçeklikten kopuk iktidar kibrine artık el koymak zorundadır. Ataç’ı sarsıp kendine getirmeli, ya kendin yerine birini bul ya da biz şimdiden aramaya başlayalım demelidir.

Eskişehir halkının kaderi kişisel ikballerinin peşinden koşanların elinden dilinden alınmalıdır. Kendini dev aynasında gören koltuk müptelaları şehrin hikâyesinden çıkarılmalıdır.

İktidar yorar, iktidar yozlaştırır, koltuklardan kalkmayanlar dev aynalarına kapanırlar. Eskişehir siyaseti Tepebaşı’ndaki gerçeklikle yüzleşmek zorundadır.